Jennifer Jason Leigh

Dom Jennifer wypełniała filmowa atmosfera. Jej ojciec, aktot Vic Morrow, święcił swoje triumfy w latach 50., gdy zagrał w "Szkolnej dżungli" (1955) R. Brooksa i "Men in War" (1957) A. Manna. W 1982 roku zginął w wypadku na planie "Strefy mroku". Matka, Barbara Turner, jest scenarzystką, ale próbowała także swoich sił w aktorstwie (m.in. w "Nightmare in Chicago" Roberta Altmana). Ojczym, Reza Badiyi, jest reżyserem, a przyrodnia siostra aktorką. Swoje drugie imię, Jason, Jennifer przybrała po przyjacielu rodziny, aktorze Jasonie Robardsie.

Karierę rozpoczęła już jako dziecko. Gdy miała 9 lat otrzymała niemą rolę w filmie "Death of a Stranger". Potem zaczęła występować w teatrze. Jako czternastolatka zagrała w "Man of Destiny" na scenie Beverly Hills Playhouse. Zapisała się na kurs gry aktorskiej do Lee Strasberg Studio. Wkrótce potem rola w sztuce "The Shadow Box" przyniosła jej nagrodę dla najlepiej uczącej się zawodu aktorki. W 1978 r. zagrała w telewizyjnym filmie Disney'a "The Young Runaways" oraz otrzymała członkostwo w Gildzie Aktorów Ekranowych.

W 1981 r. debiutowała na dużym ekranie w "Eyes of a Stranger" Kena Wiederhorna. Dla roli porzuciła, sześć tygodni przed ukończeniem, szkołę średnią. O filmie pisano, iż jest "skąpanym we krwi absurdem", ale sam występ Leigh oceniono wysoko. Już wtedy można było zauważyć jej słynną dziś determinację w przygotowaniach do roli: aby wiarygodnie oddać postać głuchoniemej ofiary mordercy, nauczyła się alfabetu Braille'a. Przy pracy nad kolejnymi filmami Jennifer okazała się równie niestrudzona i gotowa do poświęceń. Grając anorektyczkę w "The Best Little Girl in the World" (1981), schudła tak bardzo, iż pojawiły się obawy o jej zdrowie. W czasie pracy nad "Heart of Midnight" (1988) spędziła wiele godzin na rozmowach z dziewczynami z seks-klubów. Przed rozpoczęciem zdjęć do pastiszowego "Hudsucker Proxy" (1994) braci Coen oglądała filmy Howarda Hawksa i Franka Capry.

Pierwszym większym sukcesem Jennifer były "Beztroskie lata w Ridegmont High" (1982) Amy Heckerling. "Piekielny Brooklyn" (1989), w którym wcieliła się w rolę prostytutki Tralala, przyniósł jej nagrodę Critic Society oraz nowe propozycje. Zaczęła grać role zagubionych lub będących na skraju załamania nerwowego dziewczyn. W filmie "W matni" (1991) Lili Zanuck grała policjantkę uzależnioną od narkotyków". W "Sublokatorce" (1992) znęcała się nad Bridget Fondą, co MTV nagrodziła w 1993 r. nagrodą dla najlepszego czarnego charakteru. Swoje umiejętności aktorskie Leigh potwierdziła kolejnymi filmami. "Na skróty" (1993) Roberta Altmana przyniosło jej zbiorową nagrodę na festiwalu w Wenecji dla najlepszej obsady. Rola słynnej w latach 20. dziennikarki w "Pani Parker i kręgu jej przyjaciół" (1994) Alana Rudolpha została nagrodzona nominacją do Złotego Globu. Z uznaniem krytyki oraz publiczności spotkały się też role w "Dolores Claiborne" (1995), "Georgii" (1995), którą sama wyprodukowała, a do której scenariusz napisała jej matka, "Kansas City" (1996) Altmana i "Placu Waszyngtona" (1997) Agnieszki Holland. Nie znalazła się w ostatecznej wersji "Oczu szeroko zamkniętych" (1999) Kubricka, gdyż reżyser postanowił przerobić sceny, w których wystąpiła. Wezwał ją, jednak Leigh była już zaangażowana w produkcję "eXistenZ" (1999) i nie mogła wrócić do Anglii. Zastąpiła ją Marie Richardson.

Jennifer ceni spokój i ciszę, a od wielkich przyjęć w Hollywood, woli spacery ze swoim psem.

(oprac. Dagmara Romanowska)
http://film.onet.pl/568,1,osoba.html

powrót do strony głownej ...